Magurski Park Narodowy

Rada Ministrów podjęła decyzję o utworzeniu Magurskiego Parku Narodowego 24 listopada 1994 roku (Rozp. RM z dnia 24.11.1994 r. w sprawie utworzenia MPN - Dz. U. Nr 126, poz. 618), a Park rozpoczął swoją działalność 1 stycznia 1995 roku. Pierwsza koncepcja objęcia najwyższą formą ochrony reprezentatywnego fragmentu Beskidu Niskiego została wysunięta w programie ochrony krajobrazu Polski przez Komitet Ochrony Przyrody i Jej Zasobów PAN już w 1975 roku.

Początkowo Dyrekcja Parku mieściła się w Nowym Żmigrodzie, a od 1997 w Krempnej. Tuż obok budynku Dyrekcji Parku, od 2004 roku działa Ośrodek Edukacyjny wraz z Muzeum MPN, prowadząc działalność edukacyjną. Dzięki utworzeniu MPN powstał pomost łączący wielkoobszarowe obiekty ochrony przyrody w Karpatach Zachodnich, tj. Parki Narodowe: Gorczański, Pieniński, Tatrzański, Babiogórski oraz Bieszczadzki Park Narodowy w Karpatach Wschodnich. Pod względem geograficznym Magurski Park Narodowy objął swoimi granicami centralną - reprezentatywną część Beskidu Niskiego największego mezoregionu polskich Karpat.

Na terenie parku znajdują się źródliska Wisłoki. Rzeka ta wraz ze swoimi licznymi dopływami jest ważnym elementem krajobrazu parku. Ta typowo górska rzeka tworzy malownicze przełomy i zakola. Często zmienia kierunek, zazwyczaj po przyjęciu większego dopływu. Od południa zasilają ją Ryjak, Krempna i Wilsznia a od północy Świerzówka i Resztówka.

Ponad 90% powierzchni parku zajmują lasy. Na jego terenie wyróżnić można dwa piętra roślinne: pogórza i regla dolnego. W parku występuje prawie 800 gatunków roślin np.: róża francuska, czosnek niedźwiedzi, przebiśnieg, ziemowit jesienny i prawie 200 gatunków zwierząt (nie licząc owadów) np.: niedźwiedź, łoś, wilk, ryś, nietoperz, wydra, jenot. Wśród roślin 59 gatunków objętych jest ochroną ścisłą, 11 częściową, a 12 wpisanych jest do Polskiej Czerwonej Księgi Roślin.

Licznie występują tu płazy i gady: salamandra, kumak, gniewosz, wąż eskulap.

Logo MPN stanowi wizerunek orlika krzykliwego.