Słowiński Park Narodowy
Utworzony w 1967 roku rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 23 września 1966 r. (które weszło w życie 1 lipca 1967 r. - Dz. U. z dnia 8 października 1966 r.). Od 1977 roku stanowi światowy rezerwat biosfery UNESCO. Zajmuje północną część Niziny Gardnieńsko-Łebskiej. Cały obszar Parku zaliczany jest do mezoregionu Wybrzeża Słowińskiego i jest najbardziej na północ wysuniętą częścią Pobrzeża Południowobałtyckiego.
Obejmuje Mierzeję Łebską, Nizinę Gardeńsko-Łebską, morenę czołową z najwyższą kulminacją 115 m n.p.m. na wzgórzu Rowokół oraz szereg jezior: Łebsko (71,4 km²), Gardno (24,5 km²), Jezioro Smołdzińskie (43 ha), Dołgie Wielkie (156 ha) i Dołgie Małe (6,3 ha). Powierzchnia Parku wynosi - 18 tys. 619 ha, w tym 10 tys. to wody śródlądowe, reszta - lasy, bagna i wydmy.
Na terenie Parku występują zbiorowiska: wydmowe, torfowiskowe, łąkowe i leśne z czego 80% to bory. Lasy zajmują 4545 ha (w tym 2529 ha pod ścisłą ochroną). Spotkamy tu sosny (81 proc.), brzozę (11 proc.), olszę (6 proc.), buki i dęby (1 proc.) i in. Flora roślin naczyniowych liczy ok. 850 gatunków, z których 50 podlega ochronie gatunkowej. Na piaszczystym brzegu morskim spotkać można glony. Na plaży zimowej, nie zalewanej wodami silnych sztormów jesiennych pojawiają się pierwsze rośliny pionierskie: rukwiel nadmorska, honkenia piaskowa. Na wydmie białej najpiękniejsza roślina wybrzeża - mikołajek nadmorski. W miarę przesuwania się w głąb lądu występują wydmy szare pokryte przez psammofilną murawę, w której dominuje szczotlicha siwa i turzyca piaskowa.
Najważniejszymi zwierzętami Parku są ptaki. Na obszarze parku w ostatnich dwóch stuleciach stwierdzono łącznie 261 gatunków ptaków, a wśród nich odnotowano 184 gatunki, które przystępowały bądź przez cały czas przystępują do lęgów. Pozostałe 77 gatunków pojawia się w trakcie wędrówek, spędza tu zimę lub nieregularnie przylatuje. Spośród wszystkich 184 gatunków ptaków stwierdzonych i uznanych za lęgowe, na obszarze parku 5 objętych jest ochroną częściową. Należą do nich 3 gatunki ptaków krukowatych, pospolitych na terenie całego kraju, tzn.: kruk, wrona i sroka.
W Parku żyją również owady na czele z rzadkimi motylami, chrząszczami i skoczogonkami, z płazów znajdziemy ropuchy i żaby, natomiast gady reprezentują jaszczurki, padalec i żmija zygzakowata. Z ssaków większych zobaczymy tutaj łosia, jelenia, sarnę, daniela i dzika, natomiast z małych lisa, gronostaja, jenota, borsuka, wydrę, piżmaka oraz bobra.
W wodach morskich i słodkich, pozostających w granicach parku, stwierdzono około 60 gatunków ryb oraz 3 gatunki minogów. W jeziorach można spotkać ryby morskie, natomiast w przybrzeżnej strefie Bałtyku ryby słodkowodne. W ekosystemach wodnych parku żyją również gatunki dwuśrodowiskowe, czyli takie, które część życia spędzają w morzu, a część w wodach śródlądowych. Należą do nich ryby wędrowne, tj.: łosoś, troć i węgorz oraz przedstawiciel kręgoustych - minóg morski.
Park nazwę swą zawdzięcza grupie ludności Kaszubskiej - Słowińcom, którzy niegdyś zamieszkiwali podmokłe, niedostępne, nieatrakcyjne gospodarczo tereny. W miejscowości Kluki znajduje się skansen, w którym prezentowana jest bogato kultura tej grupy etnicznej.