Puszcza Białowieska

Białowieska Puszcza, obszar leśny położony częściowo w województwie podlaskim, w dorzeczu Narwi i Jasiołdy i na Białorusi. Powierzchnia 125 tys. ha, z czego w Polsce 58 tys. ha. Różnorodne typy lasów i ich wysokie zróżnicowanie strukturalne warunkują wyjątkowe bogactwo gatunkowe. W Puszczy stwierdzono występowanie ponad 5500 gatunków roślin.

Do końca 2001 stwierdzono tu też występowanie 11564 gatunków zwierząt. Spośród ssaków występują w Puszczy wilki, rysie i żubry. Zespoły ptaków leśnych charakteryzują się występowaniem rzadkich gatunków dzięciołów, sów i dziuplaków - ptaków zależnych od istnienia starodrzewi i obecności martwych drzew. W puszczy przetrwało wiele gatunków, które gdzie indziej wyginęły, a wiele pospolitych drzew przybiera formy niespotykane nigdzie indziej, np. lipy przypominające pokrojem dęby czy wierzby dorastające do 22 m. Jeden z dębów zwany „Dębem Cara" dorósł do 42 m wysokości i 224 cm grubości. Liczbę gatunków grzybów występujących na terenie puszczy szacuje się na ponad 3 tys., wśród nich są gatunki ściśle związane z martwym drewnem i specyficznym mikroklimatem starych drzewostanów niezniekształconych przez gospodarkę leśną. Występuje tu także ponad 400 gatunków porostów. W związku z zanieczyszczeniem powietrza liczba ich niestety cały czas się zmniejsza. Puszcza Białowieska to największe skupisko drzew o wymiarach pomnikowych w Europie. Spośród drzew tu rosnących największe rozmiary osiągają dęby i właśnie im poświecona jest ta strona. Białowieskiej Dęby imponują strzelistością, różnorodnością pokroju, majestatem i wiekiem. Najstarsze z nich kiełkowały w czasach Władysława Jagiełły, a może nawet Kazimierza Wielkiego. Są częścią Puszczy Białowieskiej - światowego dziedzictwa ludzkość.