Bieszczadzki Park Narodowy
Utworzony na mocy rozporządzenia Rady Ministrów z dn. 4 VIII 1973 r. (faktyczną działalność rozpoczął od dn. 11 XI 1973 r.). Kilkakrotnie powiększany, ostatnio rozporządzeniem Rady Ministrów z dn. 25 I 1991 r. Park obejmuje najciekawsze pod względem krajobrazowym i przyrodniczym partie górskie Bieszczadów o łącznej powierzchni 29 201 ha (poprzednio 15 710 ha). Ścisłą ochroną objęto 3 045 ha w tym cały obszar połonin. W skład parku wchodzą: grupa szczytów gniazda Tarnicy i Halicza z Szerokim Wierchem, Bukowym Berdem, Krzemieniem, Rozsypańcem i Połoniną Bukowską,Połonina Caryńska, grupa Wielkiej Rawki i pasmo Połoniny Wetlińskiej i Smereka oraz grupa Wielkiej Rawki z pasmem granicznym aż po Rabią Skałę. Park ten jest rezerwatem UNESCO. Bieszczadzki Park Narodowy jest trzecim co do wielkości parkiem narodowym w Polsce. Geologiczną specyfiką Bieszczad jest równoległy (tzw. rusztowy) układ pasm górskich, poprzedzielanych głębokimi dolinami potoków. W ukształtowaniu rzeźby terenu charakterystyczne są wychodnie piaskowcowe i rumowiska skalne (gorgany) na połoninach oraz odsłonięcia fliszu w dolinach potoków. Naturalną otulinę parku stanowią: Ciśniańsko-Wetlińsk Park Krajobrazowy od zachodu i Park Krajobrazowy Doliny Sanu od północy i wschodu.
Park chroni osobliwy dla Karpat Wschodnich układ pięter roślinnych (bez regla górnego). Składają się to zróżnicowane lasy dolnoreglowe, sięgające 1150 m n.p.m. oraz piętro połonin rozciągające się od górnej granicy lasu do najwyższych szczytów. W lasach przeważa buk z domieszką jodły i świerka w dolnych partiach i jaworu w górnych. Trafiają się fragmenty boru świerkowego, podmokłych olszyn górskich i olszynki karpackiej, a nawet zupełna rzadkość tego terenu - jaworzyna górska z języcznikiem.
Park jest siedliskiem ponad 200 gatunków kręgowców, w tym 40 gatunków ssaków z takim przedstawicielami jak: niedźwiedź brunatny, żubr, wilk, lis, dzik, jeleń szlachetny, łoś, sarna, ryś, żbik, borsuk i wydra, oraz swoista dla połonin grupa gryzoni (m. in. darniówka zwyczajna, polnik bury, mysz polna, karczownik, ryjówka górska). Jedynie w Bieszczadzkim Parku Narodowym można spotkać żyjące na wolności trzy wielkie drapieżniki: niedźwiedzia, rysia i wilka.
Najlepiej zachowane w Europie Środkowej i ciągle ekspansywne środowisko przyrodnicze Bieszczad sprawiły, iż BPN awansował do rangi pierwszego w Europie i drugiego w świecie kompleksu chronionej przyrody wspólnie z przyległymi obszarami Słowacji i Ukrainy jako Międzynarodowy Rezerwat Biosfery "Karpaty Wschodnie". Integralną częścią parku jest muzeum przyrodnicze w Ustrzykach Dolnych przekształcone w ośrodek naukowo-dydaktyczny. Środowisko przyrodnicze tych gór posiada wyjątkowe walory w postaci rozległych karpackich lasów regla dolnego, z mało naruszonym krajobrazem, poprzecinanym czystymi potokami i rzekami oraz malowniczymi bezludnymi dolinami z niewielkimi zasobami kulturowymi po dawnych wsiach. Turystyka na terenie Bieszczadzkiego Parku Narodowego oraz całego Międzynarodowego Rezerwatu Biosfery podporządkowana jest głównemu celowi jakim jest ochrona zasobów przyrodniczych i krajobrazowych. Wyznaczone i dobrze oznakowane szlaki turystyczne piesze, z całym systemem punktów informacyjno-kasowych, deszczochronami i punktami usługowymi dają możliwość przejścia i zwiedzenia najciekawszych partii Bieszczadów, bez naruszania przepisów obowiązujących w Bieszczadzkim Parku Narodowym.