Jako datę rozpoczęcia budowy zamku działdowskiego ustala się na 1306 rok. W latach 1344 - 1383 wzniesiono mury otaczające dziedziniec z gankiem obronnym, bramę wjazdową z mostem zwodzonym, strzeżoną przez wieżę. Zamek oraz podzamcze otoczone zostały fosą. Kolejnym krokiem rozbudowy warowni powiązany był ze wzrostem liczebności załogi w związku z podniesieniem rangi Działdowa do stolicy wójtostwa - zbudowano wtedy północno-zachodnie oraz południowo-wschodnie skrzydła mieszkalne, dobudowano piętro spichlerzowe, zmieniono też część podziałów wewnętrznych. Do połowy XV wieku miasto leżało nad rzeką Nidą. Jednak Zakon, chcąc uczynić Drwęcę bardziej spławną oraz podnieść jej znaczenie jako naturalnej granicy państwa, dokonał przecięcia koryta rzeki Wkry, wykopano kanał i skierowano wody rzeki Wkry do Rzeki Wel. W ten sposób dopływ rzeki Wkry, czyli Nida stała się jego górnym biegiem. Między 1551, a 1576 rokiem zamek został przebudowany na styl renesansowy. Kolejne przebudowy zamku w Działdowie zostały przeprowadzone na przełomie XVI i XVII wieku. Zamek przestał być siedzibą urzędników państwowych na początku XIX wieku, przestał pełnić rolę reprezentacyjną, którą pełnił w wieku XVII i wcześniej. Warownia zaczęła podupadać i uległa częściowej rozbiórce. W roku 1850 rozebrano wieżę i dwa skrzydła. Zniszczenia spowodowane przez I wojnę światową odbudowywać zaczęto po wojnie a kontynuowano ją po II wojnie światowej. Do dnia dzisiejszego zachowało się północno - wschodnie skrzydło, natomiast drugie skrzydło, południowo - wschodnie zostało odbudowane.