Zamek w Kazimierzu Dolnym

Pod koniec XIII wieku, w Kazimierzu Dolnym, Władysław Łokietek wybudował samotną strażnicę, którą w pierwszej połowie XIV wieku rozbudował Kazimierz Wielki. W XV wieku warownia została rozbudowana. Przez kolejne stulecia warownia była dzierżawiona przez wiele rodów, a najdłużej, w latach 1509 - 1644, była we władaniu rodu Firlejów. Na przełomie XVI i XVII wieku był przebudowany na styl renesansowy. Radziwiłłowie to następni dzierżawcy Kazimierza Dolnego, a po nich było jeszcze wielu innych. Zamek został zdobyty i spalony podczas najazdu Szwedów, a pożar w 1663 roku zniszczył zamek doszczętnie. Odbudowy warowni podjął się król August II Mocny na początku XVIII wieku, ale niestety pod koniec XVIII wieku zamek W Kazimierzu zaczął popadać w ruinę. W 1831 roku na zamku rozegrała się krwawa potyczka pomiędzy ukrywającymi się w ruinach powstańcami listopadowymi a oddziałami rosyjskimi, w której poległ m.in. dowódca piechoty płk. Juliusz Małachowski. W tym czasie warownia była w posiadaniu rodu Czartoryskich, jednak po udziale Adama Czartoryskiego w powstaniu posiadłości skonfiskowano i one przeszły na własność skarbu Królestwa Polskiego. Prace nad zabezpieczeniem warowni w formie trwałej ruiny rozpoczęły się po II wojnie światowej.